Blijf met elkaar praten
Ik ben opgegroeid binnen een gezin waar ‘praten met elkaar’ de norm was. Net als in andere gezinnen, kregen wij als kinderen ook regelmatig een korte ‘Nee’ te horen. Op onze vraag; ‘maar waarom dan niet?’ was het antwoord dan; ‘Daarom niet’ en daarmee was de kous dan af. Dus het was echt niet zo dat bij ons over alles uitgebreid gesproken werd maar als het om serieuze zaken ging dan werd daar over gepraat. Met elkaar. Mijn vader was een echte prater. Tot diep in de nacht kon je bij hem terecht voor een gesprek van mens tot mens. Hij was sterk in zijn overtuiging maar bood ook een oprecht luisterend oor en stond open voor een ander zijn mening. Hij was temperamentvol en gepassioneerd in zaken waarin hij geloofde. Zijn familie was hem heilig. Mijn moeder was de ‘stille’ kracht achter mijn vader. Zij stond (in tegenstelling tot mijn vader) niet op de voorgrond maar was een baken binnen ons gezin. Stabiel, duidelijk, krachtig en verbindend, zijn woorden die ik bij haar vind passen. Haar laatste woorden waren; “Blijf met elkaar praten”.