Ik ben opgegroeid binnen een gezin waar ‘praten met elkaar’ de norm was. Net als in andere gezinnen, kregen wij als kinderen ook regelmatig een korte ‘Nee’ te horen. Op onze vraag; ‘maar waarom dan niet?’ was het antwoord dan; ‘Daarom niet’ en daarmee was de kous dan af. Dus het was echt niet zo dat bij ons over alles uitgebreid gesproken werd maar als het om serieuze zaken ging dan werd daar over gepraat. Met elkaar. Mijn vader was een echte prater. Tot diep in de nacht kon je bij hem terecht voor een gesprek van mens tot mens. Hij was sterk in zijn overtuiging maar bood ook een oprecht luisterend oor en stond open voor een ander zijn mening. Hij was temperamentvol en gepassioneerd in zaken waarin hij geloofde. Zijn familie was hem heilig. Mijn moeder was de ‘stille’ kracht achter mijn vader. Zij stond (in tegenstelling tot mijn vader) niet op de voorgrond maar was een baken binnen ons gezin. Stabiel, duidelijk, krachtig en verbindend, zijn woorden die ik bij haar vind passen. Haar laatste woorden waren; “Blijf met elkaar praten”.
Binnen ons gezin is veel gebeurd maar evenveel gesproken. We waren en zijn het niet altijd eens maar weten dat dit ook niet altijd nodig is. Soms gaat het er niet om wie er gelijk heeft maar is luisteren al genoeg om ook de ander te zien.
Soms ben je de verbinding tussen elkaar even kwijt. Is er iets gebeurd waardoor afstand ontstaat en lijkt de stilte groter dan de herinneringen die je met elkaar hebt gedeeld. Door de stilte te doorbreken laat je merken dat je de ander ziet en dat de deur openstaat.
Door begrip, geduld en bereidheid tot luisteren ontstaat er ruimte om oude muren af te breken en nieuwe bruggen te bouwen. Het is nooit te laat om elkaar weer te vinden.
Heb je wat hulp nodig om die eerste stap weer te zetten? Wacht niet langer maar bel of mail naar06 38329455 of info@demiddler.nl
